به نام خدا
سلام گلم
دلم برات تنگ شده. اونقده دلم هواتو کرده که نگو. نمی دونم آیا هیچ وقت اینو می خونی یا از نوشته هام می دونی که چقده دوست دارم.
کجایی چرا دیگه باهام حرف نمی زنی . من که باهات همیشه رو راست بودم.
چرا نمی خوای شریک تنهاییام باشی؟
با اینکه نمی بینمت اما بدون خیلی دوست دارم .
بازم می گم دلم برات تنگ شده خیلی خیلی خیلی ... .
می بوسمت . مواظب خودت باش.
خدانگهدار.
به نام خدا
ای کاش
دوستیها اینقدر دروغین نبود
تا ساده در چشمانت
اشک را
باور می کردم.
متین ترین کلمه عشـــق است
جذاب ترین کلمه آشنــــایی است
پاکترین کلمه وجدان است
زشت ترین کلمه خیــــانت است
بدترین کلمه بی وفـــایـی است
سخت ترین کلمه تنهــــایــی است
و تلخ ترین کلمه جـــــدایی است
مدتی گذشت تا اینکه از زبان خودش شنیدم که او هم چون من اهل شعر و شاعری است و در ضمن چند تا از شعر های مرا هم خوانده ! از کجا؟ نمی دانم. و این اولین جرقه های دوستی بین ما بود .یک پل ،یک نور که ما را به هم مرتبط می کرد.
هر چه روزها بیشتر می گذشتند علاقه من به او بیشتر می شد اما هنوز جرئتش را نداشتم که به او بگویم دوستت دارم. تا اینکه از او نامه ای دریافت کردم و این برای من به مانند راهی بود برای رسیدن به مقصد.
و بدین گونه نامه ها و شعر های همدیگر را می خواندیم و گهگاه در نامه هایمان اندک اشاره ای به عشق و دوستی می کردیم. تا اینکه دوباره ورق بدشانسی من رو شد و چند تا از دختر ها از این قضیه مطلع شدند.
آه آفتاب افبال من افول کرد آن دختر دیگر حتی جواب سلامم را هم نمی داد. با خود می اندیشیدم که عجب دنیای نا رفیقیست و ... .
هفته ای گذشت و بادی موافق احوال من نوزید.دیگر ناامید شدم با خود گفتم هر چه باداباد
ادامه ...حتما خیلی از شماها این آهنگ خوابهای طلایی رو شنیدین:
بوسه
بوسه
بوسه
.
.
.
و تمام شب بوسه
آه دیشب آسمان چقدر غم داشت.
زرد است که لبریز حقایق شده است//
تلخ است که با درد موافق شده است/
//عاشق نشدی وگرنه میفهمیدی//
پاییز بهاری است که عاشق شده است
به نام خدا
با چشمهایت:
بعد از ظهر غمگین دوشنبه درون اتاقی سراسر تشنج و تشویش، روبروی پنجره ای نیمه باز رو به حیاطی مخروبه و صدای گوش خراش کلنگ و کلنگ پنکه سقفی، فلاسک چای و دو فنجان کثیف کنار کاسه ماست خوری ای که حالا قندان بود و آن سوتر چشمهایی که از گود چاه اینهمه را به سخره تماشا می کردند.
و من درست چند وجبی همه اینها قلم و دفتری آماده کرده ام و به آرامی آنچه را می بینم می نویسم.
بی بی من پیرزنیست تنها، که چهارده سال پیش شوهرش را از دست داده و اکنون در حالی که به فکر درست کردن حیاط خانه اش است چادر به سر کرده و لبه پنجره نشسته و با آنم نگاه همیشه به انتظار، مرا گاهی، و حیاط را بیشتر می کاود تا شاید از آن همه نشاط و سرسبزی دوباره در آن اثری باز یابد.
گاهگداری خنده ای بر لب می نشاند ولی بیشتر حرف می زند، یعنی خیلی حرف می زند و من چاره ای جز تصدیق حرفهایش ندارم.
من روزها بود که دل را اسیر کرده بودم .اسیر دختری که سراپا ناز بود و زیبایی.
می خوام برات یه داستان تعریف کنم. می خوام به قول بعضیها آیینه عبرت دیگران بشم. پس خوب گوش کن:
سالها پیش قبل از آنکه به سربازی بروم قرار شد وارد دانشگاه پیام نورشوم و رشته مدیریت بازرگانی را بخوانم .تازه دیپلم گرفته بودم و از آنجایی که معدلم خوب بود می توانستم در آن محل به تحصیل ادامه بدهم....
لطفا برای خوندن داستان بر روی ادامه متن کلیک کنید:
